"At the curtain's call it's the last of all
When the lights fade out, all the sinners crawl
So they dug your grave and the masquerade
Will come calling out at the mess you've made"
Je zou zweren dat Dan Reynolds van Imagine Dragons het over het sociale deductie spel Blood on the Clocktower heeft in de song "Demons". "Look into my eyes, it's where my demons hide"
Ik kreeg een groep spelers uit het Rabot over de vloer voor een avondje Blood on the Clocktower, een spel dat zich het best laat omschrijven als "Weerwolven, maar dan leuker". Al wie ooit in de jeugdbeweging zat of de honderdduizenden kijkers van het VTM-programma De Verraders weten hoe dat gaat: een groep spelers moet samenwerken om de weerwolven of verraders te ontmaskeren, terwijl dat evil team probeert onopgemerkt te blijven en verwarring te zaaien. In de Verraders loopt dat behoorlijk zwart/wit (je bent goed of slecht) maar Weerwolven kruidt het spel met een hoop extra rollen.
Wat heeft Blood on the Clocktower daar nog aan toe te voegen? Een groot verschil is alvast dat je sowieso meespeelt tot het einde: zelfs als je vermoord wordt, blijf je mee discussiëren: je verliest wel je karaktereigenschap en je mag voor de rest van het spel nog maar één keer mee stemmen. Verder zijn er extra rollen en vaardigheden in verschillende scenario's die het spel strategischer en veelzijdiger maken. Last but not least is er een actieve rol voor de spelleider, die het spel waar nodig in een bepaalde richting kan sturen en zo de dynamiek en spanning in het verhaal houdt.
Voor die belangrijke rol van de story teller konden we gelukkig rekenen op de ervaring van Thomas, die al heel wat sessies Blood on the Clocktower in goede banen leidde en dit met zijn volledig zelf gemaakte versie van het spel. We sloten aan met twaalf enthousiastelingen voor een rol als dorpeling of outsider, handlanger of demon.
Voor mij was het pas de tweede keer dat ik meespeelde, en waar ik vorige keer nog als een konijntje voor de lichtbak zat, doodsbang om iets verkeerd te zeggen en het hele spel om zeep te helpen, was ik vastbesloten om mij deze keer wel van bij de start in de debatten te gooien. Ik kreeg hiervoor een interessante rol in handen: als waarzegger kon ik elke nacht twee medespelers aanduiden en kreeg dan van de storyteller te horen of één van beiden de demon was. Toen ik in de allereerste nacht al prijs leek te hebben, begon ik al stilletjes te hopen dat ik misschien de sleutel in handen had om de demon en zijn minions te ontmaskeren.
Maar zo eenvoudig was het natuurlijk niet: de volgende nachten kreeg ik nieuwe informatie die duidelijk maakte dat ik minstens één keer, maar misschien ook de hele tijd, voorgelogen werd. Beschuldigingen vlogen heen en weer, paranoïa en twijfels staken het hoofd op. De eerste doden vielen, door executie overdag en als slachtoffer van de demon bij diens nachtelijke moordpartijen. Er kwam een eerste tikkeltje duidelijkheid toen Céline zich bekendmaakte als slayer en daarbij Wies vermoordde: aangezien Wies effectief stierf, wisten we alvast dat Céline echt de slayer was én dat Wies alleszins geen onschuldige buitenstaander was. Maar ook niet de demon, want dan zou het spel afgelopen geweest zijn...
Voer voor meer discussie natuurlijk. Waarom leek Ward zo te schrikken toen Céline aankondigde dat zij de slayer was? Waarom stond hij voortdurend met Yves te konkelfoezen? En waarom was Johannes zo stil maar liep hij de hele tijd met een 'schmuck smile op zijn gezicht'? (niet mijn woorden, ik citeer een medespeler...)
Het hele verhaal had een hoog 'ge had er bij moeten zijn'-gehalte en zal ik hier niet helemaal uit de doeken doen. Alleen de spectaculaire apotheose wil ik jullie niet onthouden. Alain, die een eerste keer meespeelde, amper iets zei en het hele spel met een licht verbijsterde blik rondkeek alsof hij amper besefte wat er rondom hem gebeurde, bleek uiteindelijk de demon te zijn, die doorheen het spel deskundig de ene speler na de andere elimineerde zodra die te dicht in de buurt van de waarheid kwam. Eén foute keuze aan het eind van het spel werd het evil team toch fataal, waardoor de goeden toch de overhand haalden.
In dit spel waar niets zeker is, bleef daardoor toch één feit overeind: Yves zit altijd in het verliezende kamp. Benieuwd of daar in een volgende keer verandering in komt!
